Zaterdag 15 augustus hebben we afscheid genomen van Hanneke Bastianen - Huijben. Hanneke was een fantastische vrouw. Sowieso al, maar zeker voor de Blaoskaffers. Ze was een groot fan en enthousiasteling pur sang. En dat al heel lang. Natuurlijk al in de tijd dat haar 2 zoons bij de Blaoskaffers zaten en nu, nu naast haar zoon ook haar kleinzoon meespeelt. Ze was daar geweldig trots op en dat was altijd aan haar te zien. Zoals alleen trotse oma’s kunnen stralen, zo straalde ook Hanneke wanneer ze ons zag.
Alle clubs hebben hun pieken en dalen en dat geldt natuurlijk ook voor ons. Maar juist in de tijd dat de Blaoskaffers in een behoorlijk dal zaten, was Hanneke er nog een beetje meer voor ons. Op de momenten dat het niet vanzelfsprekend is dat het publiek enthousiast is, gewoon omdat het allemaal niet goed genoeg is, helpt het enorm als er mensen zijn die een stevig zetje geven. Dan ga je er als groep weer meer in geloven en gaat de leercurve sneller. Hanneke is één van de oprichters geweest van de fanclub van de Blaoskaffers. Met zakdoeken die met vier knopen tot een “petje” konden worden gemaakt en witte sjaaltjes met in dikke letters “De Blaoskaffers” erop ontstond er een publiek dat ons opzweepte tot grote hoogten. En dat effect hebben die dingen ruim 30 jaar na dato nog steeds!
Hoewel ze de laatste jaren door haar leeftijd wat vaker op de achtergrond van onze optredens genoot, was haar enthousiasme altijd duidelijk te zien. Een stralende lach op d’r gezicht, handen in de lucht en meer dan een twinkeling in haar ogen. Zo kennen we haar en blijven we haar herinneren. Maar we herinneren ons veel meer moois. Bijvoorbeeld de gastvrijheid tijdens de Grote Optocht als we heerlijke gehaktballen mochten komen eten. Want ja, die gaan er wel in op zulke zware dagen!
Hanneke’s enthousiasme kende geen grenzen. Zo heeft Hanneke over heel veel bars gekropen. Waren we ergens nog niet geweest? Dan kon iedereen de bar leegmaken, want Hanneke kwam eraan. Kreeg ze altijd voor elkaar, iedereen liet het gebeuren en iedereen genoot. En soms werd haar enthousiasme een tikkeltje onbehouwen, maar daar werd het over het algemeen alleen maar leuker van. Toch in elk geval onvergetelijker. En vond iemand dat er iets niet goed was bij de Blaoskaffers? Dan konden ze maar beter bij Hanneke weg blijven, want die kregen het gelijk stevig op d’r brood. Je moest gewoon niet aan haar Blaoskaffers komen!
Voor mensen die speciaal zijn voor de Blaoskaffers, hebben we verschillende onderscheidingen. In de jaren ‘90 zijn we begonnen met het Trekpèrd van de Blaoskaffers. Hanneke was één van de eersten die deze eer te beurt viel, op 27 februari 1995 kreeg ze het vierde Trekpèrd dat we uitreikten. Later is de “Loftrompet van de Blaoskaffers” ontstaan, voor mensen die nog veel meer eer verdienen. Traditiegetrouw bellen we op zaterdag met carnaval bij degene aan die hem gaan ontvangen om het hele huis over te nemen. Eieren bakken in de keuken, pilsje erbij en vooral, iemand heel blij maken met een Loftrompet. Bij Hanneke stonden we in 2008 op de stoep. En natuurlijk werden we met veel liefde binnengelaten.
Lieve Hanneke, dankjewel voor alles wat je voor ons gedaan hebt. Voor je inzet, voor je enthousiasme en voor het plekje in jouw hart voor ons. Dankjewel voor alles, we houden van je. Liefs, jouw Blaoskaffers.